Ο Χρήστος Σαλούστρος αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Στον αθλητισμό και ειδικά στον πρωταθλητισμό, συνηθίζουμε να κοιτάμε και να κρίνουμε τους παίκτες μέσα από στατιστικά, από νίκες, από ήττες και από πόντους. Πίσω από κάθε αθλητή και από κάθε φανέλα υπάρχει και ο άνθρωπος. Όταν νιώθει ασφαλής και σταθερός στο παρκέ, μπορεί να αποδώσει στο 100% των δυνατοτήτων του. Στόχος δεν είναι μόνο να είσαι ψυχικά ανθεκτικός ως αθλητής, αλλά και ψυχικά ανθεκτικός άνθρωπος.

Το να έχεις έναν άνθρωπο δίπλα σου στην ομάδα, να μπορείς να μοιραστείς τις σκέψεις σου, τις αγωνίες σου και τις φοβίες σου, δεν είναι αδυναμία. Είναι εξέλιξη, και αυτή η εξέλιξη είναι κάτι το οποίο στα προηγούμενα χρόνια δεν το είχαμε.

Ως παίκτης θα σου πω από την εμπειρία μου ότι αυτό το κομμάτι της ψυχολογίας στον αθλητισμό και της ψυχικής υγείας δεν ήταν τόσο διαδεδομένο. Η επίγνωση και η ευαισθητοποίηση δεν ήταν σε μεγάλο βαθμό και πολλές φορές γίνονταν πολλά λάθη στον τρόπο διαχείρισης του καθενός, στο πώς έφτανε να σκέφτεται με τη λογική ότι “πρέπει να αποδώσω”.

Συχνά επικρατούσε η νοοτροπία “σφίξε τα δόντια και προχώρα” και απαγορευόταν να δείχνεις ευάλωτος, πόσο μάλλον να είσαι ευάλωτος.

Οι σκέψεις είναι συνθήκες τις οποίες δεν μπορείς να τις ελέγξεις, μπορείς όμως να τις αντέξεις. Στην καριέρα μου υπήρχαν πολλές σκέψεις τις οποίες δεν μπορούσα ούτε εγώ ο ίδιος να ελέγξω, και αυτό ήταν σε περιόδους τις οποίες δεν απέδιδα ή σε περιόδους στις οποίες ενδεχομένως ήμουν τραυματίας. Είναι πολύ εύκολο να μπεις σε ένα τρυπάκι και σε ένα κλειστό δωμάτιο το οποίο θα είσαι μόνο εσύ και οι σκέψεις σου και να μείνεις εκεί για πάρα πολύ ώρα.

Ήταν πολλές φορές και πολλές στιγμές μέσα σε όλη αυτή την πορεία μου που αυτό το έζησα. Δεν ήταν τόσο απλό το να ζητήσεις βοήθεια. Η μεγαλύτερη βοήθεια που είχα εγώ προσωπικά ήταν οι συμπαίκτες μου και ο κόσμος γύρω μου. Το να δείχνεις άτρωτος τότε ήταν μια ασπίδα και η άμυνά σου.

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε έχουν αλλάξει τα πράγματα και είναι πολύ όμορφο το γεγονός ότι πολλά παιδιά μπορούν πλέον να ανοιχτούν και να μιλήσουν, και πολλοί αθλητές έχουν μιλήσει ανοιχτά για τα προβλήματα κατάθλιψης ενδεχομένως ή προβλήματα που έχουν περάσει στους τραυματισμούς τους. Και όταν επανέρχονται, είναι ακόμα πιο εύκολο να μπορέσουν να αποδώσουν.

Η μεγαλύτερη πίεση που λαμβάνει ένας αθλητής είναι κυρίως στο άγχος απόδοσης και στο πρωταγωνιστικό άγχος. Είναι πράγματα τα οποία δεν είναι εύκολα διαχειρίσιμα κάποιες φορές, ειδικά άμα προέρχεσαι από κάποιον τραυματισμό ή κάποιο κακό παιχνίδι ή μια κακή ήττα. Είναι πράγματα τα οποία μπορεί να παίζουν στο κεφάλι σου ξανά και ξανά, “τι έκανα”, “τι έκανα λάθος”, “πώς το έκανα”, “πώς το έκανα το λάθος”, “γιατί πήγε λάθος” και να αυθυποβάλλεσαι συνέχεια σε μια σκέψη η οποία δεν μπορεί να σε πάει σίγουρα μπροστά.

Το πώς θα αντιδράσεις σε όλες αυτές τις σκέψεις σου και πώς θα ανταπεξέλθεις σε κάθε αγώνα και σε κάθε προπόνηση είναι αυτό που σε καθορίζει και σε διαμορφώνει και σαν παίκτη και σαν άνθρωπο.

Ειδικά για τους νέους αθλητές, όταν δουλεύεις σε πράγματα τα οποία κανείς άλλος δεν μπορεί να ελέγξει παρά μόνο εσύ πράγματα όπως ο χαρακτήρας σου, η νοοτροπία σου, οι συνήθειές σου και η συμπεριφορά σου γίνεσαι ασταμάτητος. Όσο δουλεύεις πράγματα τα οποία δεν μπορεί να πάρει κανείς από εσένα, τόσο πιο ψηλά θα πας και τόσο πιο μακριά θα πας και σαν άνθρωπος και σαν αθλητής.

Στόχος στην ομάδα του Περιστερίου Betsson είναι να δημιουργηθεί μια κουλτούρα υψηλών απαιτήσεων και μέγιστης υποστήριξης. Το σημαντικό είναι οι παίκτες να νιώθουν άνετα σε ένα πλαίσιο μέγιστης υποστήριξης, το οποίο μπορεί να τους φτάσει ένα βήμα παρακάτω και στην καριέρα τους.

Για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό το γεγονός ότι ο οργανισμός του Περιστερίου μού έδωσε αυτή τη δυνατότητα και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που είμαι συνοδοιπόρος με τα παιδιά στο ταξίδι αυτό».